Skedus

War don : La brise est douce et parfumée (dans Mireille)

Annaig, du-hont, gwel an oanigoù,
Er geot tener leun a vokedoù,
O taoulammet er pradoù glas ;
Devezhioù kaer an nevez-amzer
   A zistro c’hoazh,
Ha kan al laboused a glever
   Er c’hoadoù bras.

Koantik e c’hoarzh[ont] ar bokedoù
Digor-bras a-zindan an Neñvoù
Digoc’henn, lugernus ha glas ;
Gant ur vouezh skiltr ar grilhed a gan
   O son ken fraezh,
En ur redet e-touez ar balan,
   El lannoù bras.

Daoust ha ni, gwir vugaligoù Doue,
Ne c’hallomp ket ivez bezañ gae,
Pa’z eo pep tra laouen er-maez ?
Brec’h-ouzh-brec’h deomp eta, laouen holl,
   Er c’hoadoù bras,
Evit en em garet e disheol
   Ur vodenn c’hlas.

En em garomp mat, rak er bed-mañ,
Daoust ha n’eo ket hon amzer gaerañ
Pa n’hon eus nemet c’hwezek vloaz ?
Bezomp, holl e levenez, hiriv,
   Gant aon, siwazh !
Ne zeufe falc’h trubard ar marv
   D’hor skeiñ, warc’hoazh.