Skedus

^{Da vestr ha da vartoloded an Aquilon, e koun a viz eost 1913, tremenet deomp a-gevret o redek ar mor.}

Mestr, troet hor beus ar mor a walarn da c’hevred,
                Pennet e biz hag e mervent,
Ha, kaer redek, hon higennoù n’o deus skourret
                Pesk ebet hed-ha-hed d’an hent.

El liveoù darempredet gant hon tadoù
                Tremenet ’omp ’n ul linennañ ;
Netra n’hor beus tapet ’lec’h m’o doa bagadoù :
                Mestr, hor c’halonoù a wana.

Aet ’omp bet er mor gouez ha ne ouzer dezhañ* [W dehoñ]
                En hor bro-ni anv mat ebet ;
War-dro deomp e nije fru tonnoù Iwerzhon ;
                Pelloc’h war ar maez ez omp bet ;

E kornog pesk ebet nag e reter muioc’h,
                Hini n’hor beus lakaet e dalc’h ;
A sol hon truegezh, Mestr, e youc’homp warnoc’h :
                Ne gav ket deoc’h emañ trawalc’h ?

Skuizh eo hon daoulagad o spial tro-ha-tro
                Ar mor ha ne ro deomp krouañs ;
Siwazh ! Mar kendalc’ha, ar bloaz-mañ en hor bro
                Ar paour a vo tanav e vevañs.

Ar poanioù hor beus-ni n’en deo ket kalz a dra,
                Hag aes er-walc’h o doagn’femp ;
Met n’omp ket ’n hon-unan, Mestr : piv a roy bara
                D’ar re a zo o sell ganeomp* ? [W genem]

O C’hwi hag a sente ar mor diouzh ho mouezh, kent,
                Pa gerzhec’h war hentoù mab-den,
Ho pet truez diouzh ar moraer hag e gerent
                A vo, hepdoc’h, beuzet er boan* ! [W boén]

C’hwi hag a sailh’je ar pesked er rouedoù
                War ho komz gwecharall, O Mestr,
Dalc’hit koun en eur-mañ diouzh Feiz hor gourdadoù,
                Bennigit linennoù hol lestr…

Ni a bec’ha, gwir eo. Ni zo gwan ha dister,
                Lies ’reomp deoc’h displijadur,
Met C’hwi zo Doue ar garantez hag an douster,
                Met mab-den a zo ho krouadur.

Ar groaz a gasec’h kent war ar C’halvar, dre zoan,
                ’Oa pounner ; hon hini ivez :
Micher ar martolod zo ur vicher a boan,
                Bemdez ’teu deomp unan nevez.

Bemdez o redek mor war ul lestrig dister,
                O stlejal linennoù pe roued,
’Zioc’h ar gornog e teuomp en-dro war ar reter,
                ’Vel un evn-mor o klask e voued.

Lies ez eomp d’an aod gant hor bagoù goullo*, [W gouli]
                Brevet d’ar skuizhder ha d’ar vezh :
Ar mor a zo hor mestr, ni zo e veveli,
                ’Vel ma kar e ro deomp, dalbezh.

Lies e ve lakaet hor gouelioù a-dammoù,
                Gant nerzh diaoulek an avel-ruz :
O ! Anv hor micher-ni zo splann war hon dremmoù,
                War hon dremmoù debret d’ar fru !...

Ho pet truez enta, Mestr, diouzh ar martolod,
                Diouzh e vuhez a druegezh,
Hag en hor bro du-hont e vo kanet ho klod
                A diegezh da diegezh !

Er mor, eost 1913, en ur zont d’an aod gant nav fesk, goude triwec’h deiz mor.